یکی توی اینستا گفته بود "شما پستهایی نیستید که ریپست میکنید، اتفاقاً اون پستهایی هستید که ریپست نمیکنید/نمیتونید بکنید."
الآنم فکر کنم من بیشتر پیشنویسهای این وبلاگ هستم تا مطالب پستشده.
+ دوستان من اجابت مزاج کردم به هرچی ژن و هورمونه. خستهم از این که بنده و بردهشون باشم. لیو می آلون بابا. ولم کنید اصن نمیخوام بقا پیدا کنم نسلم رو ادامه بدم.
A s e m a n
میگفت: ما در واقع مسخرهی نوروترنسمیترهامون هستیم...
داشتم به این فکر میکردم یک روز بشریت به اون مرحله میرسه که ما از این "بندهی هورمونها" بودن در بیایم؟
سهو روشنیان
عریاننویسی بهترین درمانه برای روان آدم...
حتی اگر انتشار عمومی نشه...
حال جسمیت هم امیدوارم بهتر بشه...
ژ...
سعی کن همراه قرصایی که دکترت داده ب ۱ هم بخوری برای سلامت روان و اعصابه و شاید تا یه جایی دیگه لازم نشه قرصای شیمیایی مصرف کنی
بعدم خبرا رو کلا گوش نده :^
اگه هم فکر می.کنی فقط اینجا گرونیه و تو فشاریم میتونی چند تا از فیلم و سریالای روزمره خارجی رو ببینی تا باور کنی
سعی کن به جای غصه خوردن واسه مشکلاتت فکر کنی چجوری هندلشون کنی چون زندگی همینه بخوایم غصه بخوریم تا گور باید غصه بخوریم :]
چون وبم کامنت مثبتی گذاشتی گفتم بیام دینمو ادا کنم
این که خودت باشی جایی ممکنه که یا همه صد درصد بشناسنت و راحت باشی، یا هیچکس نشناستت و راحت باشی، یا اگه کسی نصف نیمه میشناستت، وقتی کامل بفهمه کی ای کاریت نداشته باشه. وگرنه توی هر حالت دیگه ای اضطراب اجتماعی میکشتمون. چارهش عوض کردن جمع اطرافیانه که خب، سخته.
حالا این یه بحثه، وضع این روزا رو هم بزار روش. همش خبر مرگ و این حرفا. چاره ای جز فرار به دنیای انکار نداریم. چون تغییر جمع، همت جمعی میخواد، که هرکی همت داشت و رفت برای تغییر سرنوشتش، بگذریم. به اندازه کافی غم داریم. شب خوش.